نبرد تورم فدرال رزرو برای سلب قدرت چانه زنی نادر از کارگران | دانش مرکز داده

(بلومبرگ) – سامارا لمبریت پاییز گذشته کار جدیدی را در مرکز تماس یک بانک ملی بزرگ آغاز کرد. او ساعتی 18 دلار درآمد دارد – بسیار بیشتر از قبل، حتی اگر این روزها همه چیز بیشتر هزینه می کند.

از جنبه منفی، ساعت ها برای گذراندن وقت با دختر دو ساله اش یا پیدا کردن مهدکودک عالی نیست. لمبریت در شیفت‌هایی کار می‌کند که در ساعت 8:30 شب و حداقل یک روز در آخر هفته به پایان می‌رسد. او می‌گوید: «این کار خوبی است، اما در پایان روز سخت است. “بعضی وقت ها به نظر می رسد که آنها تمایلی به پذیرایی از مادران شاغل یا مادران مجرد ندارند.”

داستان او نشان می دهد که چگونه ارزیابی مجدد کاری که در بازارهای کار همه گیر داغ در جریان است و کارفرمایان را برای ارائه یک معامله بهتر تحت فشار قرار می دهد، فضای زیادی برای اجرا دارد. همچنین معضل فدرال رزرو را نشان می دهد – که وظیفه دارد اطمینان حاصل کند که مشاغل فراوان هستند، اما همچنین تورم به دستمزد افرادی مانند لمبرایت نمی خورد.

روز چهارشنبه فدرال رزرو گامی غیرعادی برای پیش بینی افزایش بیکاری طی دو سال آینده برداشت، زیرا سرعت افزایش نرخ بهره را برای مهار افزایش قیمت ها افزایش داد. جروم پاول، رئیس فدرال رزرو، گفت که سطح بالای فرصت های شغلی به “عدم تعادل واقعی” در چانه زنی دستمزد اشاره دارد.

دستمزد تنها چیزی نیست که کارگران برای آن چانه زنی می کنند. پس از دهه‌ها که تقریباً همه کارت‌ها را در اختیار داشتند، کارفرمایان مجبورند میلیون‌ها آمریکایی را که محل کار برایشان مناسب نبوده است، بپذیرند. این بدان معناست که نه تنها دستمزدهای بالاتر، بلکه مزایا و شرایط کاری بهتر نیز وجود دارد. شرکت ها کار از راه دور را پذیرفته اند. بسیاری پس از تماشای نگاهی اجمالی به بچه ها و خانه ها در تماس های ویدیویی، بهتر متوجه زندگی مادران و پدران خارج از دفتر شده اند. حتی صحبت از هفته های کاری چهار روزه وجود دارد.

برای فدرال رزرو، که «حداکثر اشتغال» را در دستور کار خود نوشته است، باید لحظه‌ای از شادی کوبنده باشد. اما اینطور نیست.

تورم به بالاترین حد خود در 40 سال اخیر رسیده است. چیزی که پاول آن را بازار کار “بیش از حد گرم” می نامد، به بخشی از داستان چگونگی کاهش آن تبدیل شده است. نرخ بهره بالاتر ابزار است و بیکاری بیشتر یکی از پیامدهای آن است — نتیجه ای که به شرکت ها امکان می دهد به عادت های قدیمی استفاده از ناامنی شغلی برای پایین نگه داشتن دستمزدها و مخالفت با کارگرانی که برای شرایط بهتر فشار می آورند بازگردند.

کارگران فن آوری به دلیل شیفت کارگری دچار مشکل شده اند

در بهترین سناریوی فدرال رزرو، افزایش مداوم نرخ‌های بهره، تقاضا را به اندازه‌ای کاهش می‌دهد که فرصت‌های شغلی را کاهش دهد، اما به اندازه‌ای نیست که بیکاری را بیش از حد افزایش دهد. پاول گفت که این راهی است که فدرال رزرو می خواهد دنبال کند — و همچنین مسیری که به دلیل بالا ماندن تورم سرسختانه، تا حدی به دلیل شوک های خارجی، چالش برانگیزتر شده است.

متیو لوزتی، اقتصاددان ارشد آمریکایی در اوراق بهادار دویچه بانک می‌گوید: «بعید است که تورم را به طور کامل به هدف 2 درصد برسانیم، بدون اینکه نرخ بیکاری به سمت بالا حرکت کند».

تورم یک دشمن توزیعی است که قدرت خرید کسانی را که کمتر قادر به چانه زنی دستمزدشان هستند را می خورد و این یکی از دلایلی است که فدرال رزرو برای تضمین ثبات قیمت ها وظیفه دارد. اما بازار کار فشرده پایدار – طرف دیگر ماموریت فدرال رزرو – کارفرمایان را وادار می کند تا معامله بهتری ارائه دهند.

این چیزی نیست که تجارت ایالات متحده در سال های اخیر به خوبی انجام داده باشد. در یکی از طعنه‌های بازاندیشی بزرگ در محل کار، شرکت‌ها کم کم متوجه می‌شوند که اگر کمبود نیروی کار وجود داشته باشد، تا حدودی مقصر هستند.

پل رومر، برنده جایزه نوبل که اکنون استاد اقتصاد در دانشگاه نیویورک است، می گوید: «کار برای مردم ایالات متحده بسیار کمتر از آنچه که باید جذاب است. این اثر تجمعی سال‌ها فشار بر دستمزدها است.»

“کل خود”

در یک مثال بارز، مردان در سال‌های اولیه کاری 34-25 شاهد کاهش پیوسته مشارکت نیروی کار بوده‌اند. بیش از 94 درصد از آنها در آغاز دهه 1990 شغل داشتند یا به دنبال آن بودند. امروزه این رقم به 89 درصد رسیده است.

همه‌گیری در هر گوشه از بازار کار در کانون توجه قرار گرفت. میلیون ها زن نیروی کار را ترک کردند. کارمندان از کارکنان خواربارفروشی و زباله گردها گرفته تا دستیاران پرستاری به عنوان کارگران «ضروری» لقب گرفتند و این امید را به وجود آورد که قرارداد کار آمریکا در حال تغییر است.

استخدام کنندگان می گویند که آنها شاهد تغییر واقعی در قالب مزایای بهتر برای کارگران هستند – هم نوع سنتی و هم برخی موارد جدیدتر مانند مربیگری شغلی شخصی یا کمک هزینه برای دفاتر از راه دور.

Camille Fetter، بنیانگذار Talentfoot Executive Search & Staffing، یک شرکت استخدام متخصص در کسب و کار دیجیتال، می گوید: «مطمئناً تغییری رخ داده است. ما اکنون کل خود کارمند را می بینیم و می شناسیم. ما درک گسترده تری از اینکه آنها چه کسانی هستند و چه چیزی از یک کارفرما نیاز دارند داریم.

این ممکن است انتزاعی به نظر برسد، اما در داده های دولتی خود را نشان می دهد. طبق گزارش وزارت کار، مزایای کارگران بخش خصوصی، که شامل مرخصی با حقوق و دستمزد تکمیلی می شود، در سه ماهه اول به بیشترین میزان از سال 2004 افزایش یافته است. جهش 1.9 درصدی تقریباً سه برابر میانگین افزایش در 20 سال گذشته بود.

این یک روند دلگرم کننده برای کارگران است، اما علائم سوال بزرگی در مورد قدرت ماندگاری آن وجود دارد.

‘استرس مزمن’

ناامنی فقط دستمزد کم نیست. این می تواند در ناامنی شغلی، محیط های کاری نامناسب و بی توجهی آشکار به نیازهای کارکنان خود را نشان دهد. ممکن است سال ها طول بکشد تا فرهنگ محل کار تغییر کند.

سارا اسپری فارغ التحصیل کالج با مدرک MBA و مادر سه فرزند است. او شغل و رئیس خود را دوست داشت — اما هنوز چیزی در آن وجود داشت که همه زمینه های زندگی او را درک نمی کرد و به زودی متوجه شد که تعداد زیادی از زنان همین احساس را دارند. (او قبلاً برای بلومبرگ LP در فروش از 2007-2014 کار کرده بود).

اسپری در ژوئن 2020 از فرانکلین تمپلتون استعفا داد و از نظر روحی و جسمی فرسوده شد. او به عنوان یک مربی بهداشت گواهینامه گرفت و شرکت خود را به نام Sperry Wellness راه اندازی کرد که عمدتاً با زنان و مادرانی که سعی در مدیریت فرسودگی شغلی دارند کار می کند. از هر پنج زن آمریکایی بین 40 تا 59 سال، یک نفر از داروهای ضد افسردگی استفاده می کند که تقریباً سه برابر مردان است.

اسپری می گوید: «همه داستان مشابهی دارند. “بیشتر زنانی که با آنها صحبت می کنم چندین ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی و استرس مزمن را پشت سر گذاشته اند.”

انگیزه های کارفرمایان برای رسیدگی به خواسته ها و نیازهای کارکنانشان به شرایط بازار کار که توسط فدرال رزرو مهندسی شده است بستگی دارد.

پاول در می 2020، بازار کار داغ سال 2019 را “به طرز وسوسه انگیزی خوب” خواند، زیرا جوامع کم درآمد شروع به پیشرفت کردند. بیکاری سیاه پوستان در آن سال به 5.4 درصد رسید که یک رکورد پایین بود. امروز این نرخ 6.2 درصد است — و در حالی که پاول افزایش دستمزدها را ستوده است، او همچنین بازار کار را “گرم ناپایدار” می نامد.

“غریزه قدیمی”

برای مدت طولانی، اقتصاددانان – در فدرال رزرو و فراتر از آن – اشتغال را در قیمت‌ها قرار می‌دادند، که به این خلاصه می‌شود که می‌گویند تعداد زیاد افراد شاغل یک تهدید تورمی است. این ادعا هنوز مقدار زیادی را که شرکت‌ها می‌توانند برای وارد کردن یا بازگرداندن نیروی کار بیشتر با دستمزد بالاتر و مکان‌های کاری مناسب‌تر انجام دهند، نادیده می‌گیرد.

جیمز گالبریت، که به عنوان یک کارمند کنگره روی قانون هامفری-هاوکینز در سال 1978 کار می‌کرد که هدف حداکثر اشتغال را تثبیت می‌کرد، می‌گوید «غریزه قدیمی بانک مرکزی برای اطمینان از وجود صف طولانی مردم در دروازه وجود دارد. ”

این رویکردی است که فدرال رزرو در سال های اخیر از آن عقب نشینی کرده است. اما گالبریت، که اکنون استاد دانشگاه تگزاس است، می‌گوید نگران است که یک فرود سخت در اقتصاد دوباره ناامنی شغلی را به بالا و پایین‌کردن طیف درآمدی تقویت کند. او به کشورهایی مانند آلمان، ژاپن و سوئد اشاره می‌کند که در دوران مدرن با نیروی کار مانند یک شریک رفتار می‌شود – تا حدودی از کارگران در برابر نوسانات بازار کار محافظت می‌کنند و در نتیجه بهره‌وری بالاتری را ارائه می‌دهند.

او می‌گوید: «این تصور که نیروی کار یک رابطه بازار کوتاه‌مدت است، یک روش تفکر عمیقاً ناکارآمد است.